ရည္ရြြယ္ရာ…

○k ….. နင္တုိ႔တစ္ေန႔တုန္းက ၀တ္ ဖုိ႔ဆင္ဖုိ႔ေပးလုိက္တာ ဘယ္မွာလဲ။
◇f…… ဘုရားကၽြန္မမ်ား ညီေတာ္အာနႏၵာကုိ လွဴလုိက္ပါတယ္။
○k ….. ညီေတာ္အာနႏၵာ တစ္ပါးတည္းရယ္၊ ေမာင္းမငါးရာ ၀တ္ဖ ုိ႔ ပုဆုိးအစုံငါးရာဆုိေတာ့ မ် ားလြန္းတယ္၊ သူအလွဴခံတာမ်ားလြန္းတယ္။
…………………………………………………
○k ….. အရွင္ဘုရား၊ သာမာ၀တီတုိ႔ကေျပာတယ္၊ ပုဆုိးအစုံငါးရာလွဴတယ္ ဆုိပါတယ္၊ အရွင္ဘုရားက တစ္ပါးတည္းပါ့လား။
△a …. ငါကေတာ့ တစ္ပါးတည္းပဲ၊ သုိ႔ေသာ္ အ၀တ္သကၤန္း ေဆြးေျမ့ေနတဲ့ တစ္ျခားသံဃာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္၊ သူတုိ႔ကုိ လွဴလုိက္ရတယ္။
○k ….. ဒါျဖင့္ အရင္တုန္းက သကၤန္းေတြ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ။
△a ….. အဲဒါေတြက ေဆြးေျမ့ေနၿပီ၊ လဲရမယ္။
○k ….. လဲလုိက္တဲ့ သကၤန္းကေကာ။
△a ….. အဲဒါက အိပ္ရာခင္းျပဳရတယ္။
○k …… အရင္က အ ိပ္ရာခင္းက ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ။
△a ….. ေဆြးေျမ့ေနၿပီ၊ အခ်ည္းႏွီးမျဖစ္ရေအာင္ ေျခသုတ္ၾကဳိး၀န္းလုပ္ရတယ္။ (ေျခသုတ္ၾကဳိး၀န္း။ ။ သကၤန္းစုတ္ေတြကုိ ဆုတ္ျဖဲၿပီး ၾကဳိးလုပ္၊ အေခြၾကီးေခြၿပီး ေက်ာင္းအတက္အဆင္းမွာ ထ ားရတယ္၊ အ ဲဒီေနရာမွာ ေျခသုတ္ရတယ္၊ ျမဴေတြ ဘာေတြနဲ႔တက္လာရင္ ေက်ာင္းရဲ႕ ၾကမး္ေတြ ေပမွာစုိးလုိ႔ ပ်က္စီးမွာစုိးလုိ႔၊ မပ်က္စီးရေအာင္ ဒါကုိလုပ္ရတာ)
○k ….. ဒါျဖ င့္ အ ရင္က ေျခသုတ္ၾကဳိး၀န္းကေရာ ဘုရား။
△a ….. အရင္က ေျခသုတ္ ၾကဳိး၀န္းက ေဆြးေျမ့ကုန္ၿပီ၊ ေတာက္ေတာက္စဥ္းၿပီးေတာ့ ေျမၾကီးနဲ႔နယ္ၿပီး ထရံကုိလိမ္းက်ံရတယ္၊ အဂၤေတမရွိေတာ့ အခုလုိပဲ ရႊံနဲ႔မံရတယ္၊ သည္အတုိင္းထားေတာ့ ၾကာၾကာမခံဘဲ ကြဲတယ္၊ အက္တယ္၊ အခုလုိ သကၤန္းစုတ္နဲ႔ တြဲေတာ့ မအက္ဘူး၊ ျမဲျမဲခုိင္ေအာင္ သည္လုိ လုပ္ရတယ္။
○k …… အသုံးအင္မတန္ ေစ့စပ္လွပါကလား။
ဓမၼာစရိယ ဦးေဌးလႈိင္- ေက်းဇူးရွင္ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ အကာလိကတရားေတာ္မ်ား (ႏွာ ၁၁၀-၁၁၂)

နိဗၺာန္ဟူေသာ ပရမတၱသဘာ၀ကုိ သိျမင္ေသာ သစၥာတရားကုိ ရရွိေရးသည္ ဗုဒၶဒႆန၏ အဆုံးစြန္ေသာ ပန္ းတုိင္ျဖစ္၏။ ထ ုိပန္းတုိ င္သုိ႔ ေရာက္ေရးအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ၾကဳိးပမ္းေနျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္အရွိဆုံး ၾကဳိးပမ္းခ်က္ျဖစ္၏။ ထုိေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖ င့္ ၾကဳိးပမ္းလ်က္ အသက္ရွင္ေနျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္အရွိဆုံးေသာ အသက္ရွင္ေနျခင္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ျပင္ နိဗၺာန္ဟူေသာ ပရမတၱသဘာ၀ကုိ သိျမင္ေသာဘ၀၊ ရရွိေသာဘ၀သည္ အႏွစ္သာရအရွိဆုံး၊ တန္ဖုိးအရွိဆုံးဘ၀ျဖစ္၏။
နႏၵာသိန္းဇံ- ဘ၀အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ဘ၀သစၥာ (ဒသမအၾကိမ္)
ႏွာ-၁၉၄

ျမန္မာျပည္ျပန္ရပါမည္၊ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတြင္ စာမ်ားထပ္မံေရးႏုိင္ေတာ့မည္မထင္ပါ၊ ေက်းဇူးတင္ထုိက္ေသာ မိတ္ေဆြအားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါသည္၊ အားလုံးပဲ လိမၼာေသာ အသိရ၍ ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ထားပုိင္ရွင္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳရင္း ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။
ေလးစားစြာျဖင့္
ျငိမ္းလြင္ (၁၃၇၁ခု၊ နယုန္လဆုတ္-၆ရက္)

ဆရာၾကီးဦးဘခင္၏ website မွရခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သျဖင့္ မမွတ္မိပါ။ ၾကည္ညဳိတတ္ပါေစ။

(၁)- “ေမြးလာေသာ ေယာက်ာ္း၏ ပါးစပ္ထဲ၌ ဓားမၾကီးတစ္လက္ပါလာ၏။ ယင္းဓားမၾကီးျဖင့္ လူမုိက္သည္ မေကာင္းေျပာလ်က္ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိ ပုိင္းျဖတ္တတ္၏”

(ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား)

.
(၂)- “ဒီေနရာမွာခံႏုိင္ရင္ခံ၊ မခံႏုိင္ရင္ လန္ေရာ၊ ဒါေက်ာ္မွ ငါသာဓုေခၚမည္”

(စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ဦးက၀ိ)
(၃)- “ဒကာသိန္းေအာင္…. အဘိညာဥ္ တန္ခုိးဆုိတာ အဟုတ္မရွိဘူး၊ သမာဓိအင္အားကုိယူလ်က္ ဥာဏ္ကရေအာင္ လုပ္ေပးရတာ၊ မဂ္တရားဆုိတာ အဟုတ္ရွိတဲ့ သေဘာတရား၊ လမ္းမွန္သြားလွ်င္ မဂ္ကုိေတြ႔မွာေပါ့၊ အဟုတ္ရွိတာကုိး။ မရွိတာကုိ အရွိျဖစ္ေအာင္လုပ္ရျခင္းႏွင့္ အရွိကုိ ေရာက္ေအာင္သြားရျခင္းႏွစ္မ်ဳိးတြင္ မရွိတာကုိ ရွိေအာင္လုပ္ရျခင္းက ပုိမုိခက္လွသည္”
(စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးဦးက၀ိ)

.
(၄)- “သူမ်ားေနရာမက်တာကုိ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔၊ ကုိယ္ေနရာ က်တာမက်တာသိရင္ေတာ္ၿပီ။ ေနရာမက်တာကုိ ေနရာမက်ဘူးလုိ႔ သိရင္ ေနရာက်ၿပီဗ်ာ့။ ေနရာလဲ မက်ဘဲနဲ႔ ေနရာက်တယ္ ထင္ေနတာကေတာ့ နည္းနည္းေလးမွ ေမွ်ာ္လင့္စရာမရွိဘူးဗ်ာ့ ”

(ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ဦးကုမာရ)

.
(၅)- “အင္း……၊ မိဘဆရာသမားတုိ႔၏ တာ၀န္ကား ေက်ၾကေပၿပီ။ ေက်းဇူးၾကီးမားလွပါေပသည္။ ေသျခင္းတရားသည္လည္း နာရီမဆုိင္း ေသႏုိင္၏။ ၀ိပႆနာတရားမွ တစ္ပါး အားထားစရာမရွိ၊ တရားထူးမရသမွ် မည္သည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္မွ် ေနရာသစ္ မေျပာင္းေရႊ႕ေတာ့ၿပီ။ ဤေနရာသည္ပင္ ငါ၏ သခၤ်ဳိင္းျဖစ္ေစေတာ့”

(မုိးညွင္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ဦးသုမန)

.
(၆)- “ဦးပဥၥင္းကေလး စာတတ္ခ်င္သလား၊ စာတတ္ခ်င္ရင္ ကထာ၀တၳဳ အ႒ကထာကုိ ႏုိင္နင္းေအာင္ သင္ၾကားပါ”
(ေယာအတြင္း၀န္ဦးဖုိးလႈိင္>>>လယ္တီဆရာေတာ္)

.
(၇)- “ဓမၼစိႏၱနံ- ဓမၼသက္သက္၊ ေရွ႕ေနာက္ဆက္၍၊ ျဖစ္ပ်က္ေနဟန္၊ ေၾကာင္းက်ဳိးမွန္ကုိ၊ ဖန္ဖန္ခြဲေ၀၊ ၾကံစည္၍ ေနရျခင္းသည္၊ အေဟာေနာ- ကုိယ့္သႏၱာန္တြင္း၊ ဥာဏ္ေရာင္လင္း၍၊ ရွင္းကာရွင္းကာ၊ ေၾသာ္…အားရဖြယ္ၾကီးပါတကား”

(မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး- အေျချပဳပ႒ာန္းတရားေတာ္)

.
(၈)- “ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သနားၾကပါေတာ့၊ ကုိယ့္အလုပ္ကုိယ္ လုပ္ၾကပါေတာ့၊ ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ ေရြးၾကပါေတာ့…”
(မဟာေဗာဓိျမဳိင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး)

လူ႔ျပည္သုိ႔သက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ အျမတ္ထြက္ဖုိ႔ကုိ။
ေကာင္းခ်ိန္တစ္၀က္ ျမတ္မထြက္ ေရွ႕ဆက္အရႈံးပုိ။
ကုိယ့္ဖုိ႔မရွာ သူ႔ဖုိ႔ရွာ ရႈံးရာ ေၾကြးလုိက္သလုိ။
ကုိယ့္ဖုိ႔ရွာရင္း သူပါပင္း လက္ငင္းစြန္းထြက္ပုိ။
ကုိယ္ေကာင္းလည္းသိ သူေကာင္းၾကည့္ ေပါင္းမိၾကေစလုိ။

*** ေက်းဇူးရွင္ မဟာေဗာဓိျမဳိင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး***
လူလုိေန လူလုိေသဖုိ႔
ခြဲျခမ္းသိ သိေစတတ္ေသာ ဥာဏ္သည္ လူသ႑ာန္မွာသာ တည္ရွိေလရာ ထုိအသိ ထိထိမိမိ အသုံးခ်တတ္ဖုိ႔လုိသည္။ ငါးသည္ ျမွံးလည္း မရက္တတ္၊ ျမွံးမွလည္းမထြက္တတ္၊ လူသည္ကား ျမွံးလည္းရက္၊ ျမွံးမွလည္း ထြက္တတ္၏။ ထုိမွ် လူႏွင့္တိရိစၧာန္ အသိဥာဏ္ခ်င္း ကြာျခားေနေခ်ရာ လူသည္ၾကဳိက္လွ်င္လုိက္၊ မၾကဳိက္လွ်င္တုိက္၊ မသိခုိက္ျဖင့္ မလုံေလာက္၊ သေဘာက်လွ်င္ အေကာင္း၊ သေဘာမက် အဆုိး၊ ထုိအသိမ်ဳိးျဖင့္လည္း မလုံေလာက္။
-ႏြားလွည္းသြားရာ ဦးစီးပါမွ အရာေရာက္ပမာ၊
-ကုိယ္ခႏၶာသြားရာ အသိပါမွ အရာေရာက္မည္ကုိဆင္ျခင္၍
-ငါးထားရာအရွိ ငါးသြားရာၾကည့္မွ မိသည္ပမာ
-ခႏၶာအရွိ ခႏၶာလႈပ္ရွားဆဲၾကည့္မွ မိမည္ကုိဆင္ျခင္၍
သြားသြား၊စားစား၊နားနားေနေန ကုိယ့္ခႏၶာတြင္ ကုိယ့္စိတ္သြင္း ကုိယ့္အျဖစ္ ကုိယ့္သနစ္ စစ္ေဆးရင္းျဖင့္ သြားလာေနထုိင္တတ္ၾကရာ၏။ ထုိသုိ႔သာ ေနထုိင္တတ္လာေသာ္- မေသခင္ ကံအက်ဳိးေပး ခံစားေနရာ၌ အေကာင္းအဆုိး အေၾကာင္းအက်ဳိး ခြဲျခမ္း သိ-သိ သိေနေတာ့ၿပီ၊ အက်ဳိးမဲ့ အျပစ္ရွိကုိ လက္လႊတ္၍ အက်ဳိးရွိ အျပစ္မဲ့ကုိခ်ည္း ေရြးခ်ယ္ၿပဳက်င့္ေနေရာ့မည္။ ေသခါကာလ၌လည္း လက္တြင္းမိ သတိအသိမ်ားက စိတ္ကုိ ေရွ႕ေရာက္ေနာက္ျပန္လည္း မခံ၊ သူတကာထံ၌လည္း အလည္သြားခြင့္မၿပဳ၊ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ရွိ မိမိခႏၶာ၌သာ ရႈသိခြင့္ေပးထားရကား ေတြးမွျဖစ္ေသာ ကိေလသာ၊ ေျပးမွလုိက္ေသာ ကိေလသာတုိ႔ မ၀င္လာဘဲျဖစ္ပ်က္ျမင္ လူစိတ္သက္သက္ျဖင့္သာ အေသဆုံးေပေရာ့မည္။ ထုိေနျခင္းသည္သာ အေၾကြးကင္းေသာ ေနနည္းတည္း။ ထုိေသျခင္းသည္သာ ကုိယ္ပုိင္ဘ၀ မဆုံးရႈံးေစေသာ ေသနည္းတည္း။ ။

ရုိေသေလးစားရေသာ ဆရာေတာ္မ်ားအနက္ ေက်းဇူးရွင္ မဟာေဗာဓိျမဳိင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးလည္း တစ္ပါးအပါအ၀င္ျဖစ္ပါသည္။ မဟာေဗာဓိျမဳိင္ဆရာေတာ္ၾကီး ေရးသားေသာ စာအုပ္မ်ားရွိသည္ဟု ၾကားေသာ္လည္း လက္လွမ္းမမီသျဖင့္ မဖတ္ရပါ။ ဆရာေမာင္ေသြးခၽြန္ (စုစည္းတင္ျပေသာ) အေမႏွင့္မေမ့တရားဟူသည့္ စာအုပ္ပါးေလးမွ်သာ ဖတ္ခြင့္ရသည္။ လြန္ခဲ့ေသာရက္အနည္းငယ္က ဘာသာေရးစာအုပ္မ်ားလုိက္လံစုစည္းရင္း- ဆရာေတာ္ၾကီးအား ေလးစားၾကည္ညဳိမႈကုိ အေၾကာင္းခံ၍ ထုတ္ေ၀ေသာ ေဗာဓိျမဳိင္ဓမၼရသစာစု(၂) ဆုိသည့္ စာအုပ္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ လႈိက္ကနဲ ၀မ္းသာသြားရတာ အမွန္ပါပဲ။ ျမည္းစမ္းၿပီး ဖတ္ၾကည့္ရာ အေလးၿပဳမွတ္သားစရာမ်ားကုိ ေတြ႔ရသည္။ စိိတ္၀င္စားသူမ်ားအတြက္ သင့္တင့္သည္တုိ႔ကုိ ထုတ္ႏႈတ္၍ ထပ္ဆင့္တင္ျပေပးလုိက္ပါသည္။
………………………………………………………………………
ငါးျဖာအာရုံ လႊင့္ထူျခင္းႏွင့္
ပင့္ကူမင္းရဲ႕မာယာကြန္။
ကစားစရာအဖုံဖုံ အသင့္ယူသြင္းလုိ႔
အက်င့္တူခ်င္းမုိ႔ အစာမႊန္။
ကုိယ္ခ်င္းထိ ေျခလက္လြန္
နယ္ကၽြံေပါ့ကြယ္ ရာအခင္း။
အၾကဳိက္ငဲ့ဆုံ
စရုိက္ပုံ အျပစ္ထူမိသည္ေၾကာင့္
အျပစ္တူ အယူခံမရတယ္
က်ၾကေတာ့ အိမ္ေထာင့္အတြင္း။

…မဟာေဗာဓိျမဳိင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး…
…………………………………………………………………………….
လူစာနဲ႔ဘုံစာ
သတၱ၀ါအားလုံးတုိ႔သည္ကား အာရုံငါးျဖာ ကာမအရသာကုိ မိမိတုိ႔ ဘ၀ေပးဓမၼတာအရခံစားေနၾကရသည္သာ။ စိတ္သည္ ကာမသုိ႔အာရုံစိုက္ မေကာင္းမႈ၌သာ ေမြ႔ေလ်ာ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ကာမအာရုံၾကား ဓမၼအာရုံထားလ်က္က ဓမၼရသဘက္ ႏွစ္သက္စြာ ခံစားခြင့္ကား လူတစ္ဦးတည္းသာ။ စိတ္ကုိ မွန္ရာလွည့္-မွန္စြာသိ သိျခင္း လူ၌ ထင္လင္းရွိေသာေၾကာင့္ ယေန႔အသင္လူသားစိတ္ - ကာမအရသာႏွင့္ဓမၼအရသာမည္သည့္ဘက္ခြာေနသနည္း။ အကယ္တိတိ- ကာမစိတ္ လက္သပ္ေမြး၊ ကာမကုိခ်ည္း သင္ေလြးေနေသာ္ ေခြးမစင္ လူထမင္းသည္မွ်သာ ကြာျခားျခင္းရွိၿပီး သင္ကား လူ႔ျပည္ဆင္း ဘုံစာျဖင့္ တင္းတိမ္ေနျခင္းတည္း။ ။

အဘိဓဇမဟာရ႒ဂုရု တိပိ႗ကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက
အရွင္၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသဆရာေတာ္
၏

ဘ၀ခ်မ္းသာေရးလမ္းစဥ္
၁။ ေန႔စဥ္ေကာင္းမႈကုသုိလ္တရားမ်ား၌ မေမ့မေလ်ာ့စဥ္းစားပါ။
၂။ လူျဖစ္လာလွ်င္ လူ၏တန္ဖုိးကုိ သိေအာင္ၾကဳိးစားပါ။
၃။ မည္သူတရားပ်က္ပ်က္ သင္မပ်က္ပါေစနဲ႔၊ သတိထားပါ။
၄။ သင့္ကုိ အေၾကာင္းၿပဳၿပီး သူမ်ားစိတ္မဆင္းရဲပါေစနဲ႕။
၅။ မိဘကုိ စားႏုိင္တဲ့အခါမွာ ေကၽြးပါ၊ ေသမွ ငုိမေနပါနဲ႕။
၆။ သူမ်ားအျပစ္ကုိ မေျပာပါနဲ႔၊ ကုိယ့္အျပစ္ကုိသာ ရႈပါ။
၇။ ျဗဟၼစုိရ္တရားအျမဲပြားမ်ား၍ ကုိယ္တြင္းသီလတရားျမဲပါေစ။
၈။ အလုိက္သိပါ၊ အားနာပါ၊ အရွက္အေၾကာက္ရွိပါ။
၉။ ၾကီးသူကုိ ရုိေသပါ၊ ရြယ္တူကုိေလးစားပါ၊ ငယ္သူကုိသနားပါ။
၁၀။ မစူးမစမ္းမဆင္ျခင္ပဲမေျပာပါနဲ႔၊ မလုပ္ပါနဲ႔၊ အျမဲသတိထားပါ။
၁၁။ ေနရာတုိင္းမွာ စိတ္သေဘာၾကီးၾကီးထားပါ။
၁၂။ ႏုိင္လုိသူကုိ အရႈံးေပးက စိတ္ႏွလုံးေအးျမသည္။
၁၃။ စကားေျပာေသာအခါ မွ်မွ်တတေျပာဆုိပါ။
၁၄။ မိမိကုိယ္ကုိ ေန႔စဥ္စစ္ေဆးႏုိင္မွ ၾကီးပြားႏုိင္သည္။
၁၅။ မေကာင္းတဲ့ အကုသုိလ္ စိတ္ရုိင္းစိတ္မုိက္မ်ားကုိ ပယ္ရွားပါ။
၁၆။ သူမ်ားၾကီးပြားခ်မ္းသာတာကုိ မနာလုိမရႈစိမ့္ မရွိပါေစနဲ႔။
၁၇။ ေနရာတုိင္းမွာ ကုိယ္ခ်င္းစာတရား မ်ားမ်ားထားပါ။
၁၈။ မိမိကုိယ္ကုိ ဆုံးမျခင္းက သာလြန္၍ ေကာင္းသည္။
၁၉။ မာနကုိႏွိမ့္ခ်၊ လူ၏ တန္ဖုိးကုိျမွင့္တင္ပါ။
၂၀။ အရာရာမွာ ေစတနာသန္႔သန္႔ႏွင့္ စိတ္ေကာင္းတစ္ခုထားပါ။
(မြန္ျမတ္ေသာ ၀ိပႆနာတရားကုိ အားထုတ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကဳိးစားပါ။)

ေက်ာင္းဒကာဦးေက်ာ္သိန္းသည္ ေထရာသနစံေက်ာင္းေပၚမွ ခပ္သုတ္သုတ္ဆင္းလာၿပီး ျမန္ေအာင္ဦးတင္၊ က်ားပ်ံဦးသန္းေမာင္၊ အမရပူရဦးၾကြယ္တုိ႔ရွိရာ ဇရပ္ဆီသုိ႔ ဦးတည္လွမ္းသြားေလသည္။ ဒကာရင္းမ်ားစုစည္းမိၿပီး ဆရာေတာ့္က်န္းမာေရးအေျခအေန ေဆြးေႏြးၾကရာ ဆရာ၀န္အျမန္ပင့္ေရးအတြက္ သေဘာညီၾကသည္။ သုိ႔ျဖင့္ ဦးေက်ာ္သိန္းမွာ ဆရာေတာ့္အား အက်ဳိးအေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္ရန္ စံေက်ာင္းေတာ္ဖက္ဆီ ျပန္၍ လွမ္းခဲ့ရျပန္သည္၊ ေက်ာင္းေပၚတက္ေသာ္ ဇနီးသည္ ေဒၚတင္လွ ဆက္ကပ္ေသာ စြပ္ၿပဳတ္ဘုဥ္းေပးေနသည္ကုိ ေတြ႔ရသျဖင့္ အသာျပန္ထြက္ခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ကုိေခၚ၍ ဆရာ၀န္ပင့္ရန္ မႏၱေလးသုိ႔ အလ်င္အျမန္ သြားေလေတာ့သည္။
…………………………………………………
Get Your Own Player!
………………………………………………….
စြပ္ၿပဳတ္ဘုဥ္းေပးၿပီးေနာက္ အနီးသုိ႔ေရာက္လာၾကေသာ ေက်ာင္းအမေဒၚတင္လွႏွင့္ ေယာဂီတစ္စုတုိ႔အား တရားႏွင့္စပ္ေသာ ၾသ၀ါဒစကား ျမြက္ၾကားေနစဥ္၊ ဆရာေတာ္ၾကီးမွာ ဖိစီးႏွိပ္စက္ေသာေ၀ဒနာ ရုတ္တရက္ေပၚလာေလသည္၊ မသက္သာေသာ အမူအရာမ်ား ျပေနသည္။ ေဒၚတင္လွက ေက်ာင္းေပၚမွ ခပ္သုတ္သုတ္ဆင္းေျပးၿပီး အေၾကာင္းၾကားသျဖင့္ ဦးသန္းေမာင္တုိ႔အပါအ၀င္ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာၾကသည္။ ဆရာေတာ္က ဦးသန္းေမာင္ကုိ လွမ္းၾကည့္ၿပီး- “ဦးသန္းေမာင္….၀မ္းခ်ဴေပးစမ္းဗ်ာ၊ ခႏၶာ၀န္ၾကီးက တယ္……ေလးတာပဲ” ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူကာ အိပ္ခန္းတြင္းသုိ႔ ၀င္သြားသည္။ ၀မ္းခ်ဴၿပီးသြားေသာအခါ ကုိယ္တုိင္ထ၍ ကုဋီခန္းသုိ႔ ဆင္းသည္၊ ေဘးမွ၀ုိင္း၀န္း ကူညီ ေဖးမၾကသည္ကုိ လက္မခံေပ၊ ဆရာေတာ္၏ အေနအထားမွာ မသက္သာေသာ အမူအရာမ်ား ေပၚေနေသာ္လည္း အသြားအလာမွာပုံမွန္၊ စကားေျပာလည္း ပုံမွန္သာ ျဖစ္ေလသည္။

……………………………………..
အားလုံး၏ ရင္ထဲတြင္ အဓိပၸါယ္မေဖာ္ႏုိင္စြာ ေလးလံေနၾကသည္၊ ဖိစီးမႈတစ္ခုခုကုိ ခံစားေနရသည္ကဲ့သုိ႔ရွိေခ်သည္။ “ဆရာ၀န္ၾကီး ေရာက္လာၿပီတဲ့” ၊ ျငိမ္သက္ ေငးမႈိင္ေနသူမ်ား တက္ၾကြ လႈပ္ရွားလာၾကေတာ့သည္။ ေဒါက္တာဆုိနီသည္ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း ေရာဂါကုိ စမ္းသပ္ၿပီး လုိအပ္ေသာ ေဆးတုိ႔ကုိ ထုိးႏွံေပးသည္၊ အေျခအေနမွာ စုိးရိမ္ဖြယ္ျဖစ္၍ ေဒါက္တာဆုိနီက- ျပည္သူ႔ေဆးရုံၾကီးမွ ေဆးရုံအုပ္ ဆရာ၀န္ၾကီး ေစာျမေအာင္ ကုိထပ္မံအပင့္ခုိင္းေလသည္။ မၾကာမီပင္ ဆရာ၀န္ၾကီး ေစာျမေအာင္ေရာက္လာ၍ ေဒါက္တာဆုိနီႏွင့္တုိင္ပင္ၾကကာ ဆက္လက္ကုသၾကသည္။ အခ်ိန္ကား ေန႔ခင္း ၁-နာရီခန္႔ ရွိသြားေပၿပီ။

………………………………………….
စုိးရိမ္တၾကီးျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ားပါ အနီးသုိ႔ ေရာက္လာၾကသည္။ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးမွာ ေ၀ဒနာ၏ ျပင္းစြာ ႏွိပ္စက္မႈကုိ ခံေနရေလသည္၊ ေဘးမွ ၀ုိင္း၀န္းၾကည့္ရႈေနေသာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ဒကာ ဒကာမ မ်ားမွာ မ်က္ႏွာေလးမ်ား ငယ္ငယ္ျဖင့္ ႏြမ္းေနၾကသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ေ၀ဒနာၾကားမွ ေခတၱရုန္းထြက္ၿပီး အနီးရွိ ပရိတ္သတ္အား-“ခႏၶာရတဲ့သူတုိင္း ခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာကုိ ၾကည့္ထားလုိက္ၾက” ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူကာ အနီး၌ရွိေသာ ဦးသစ္အား “တရားေဟာဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီလား” ဟု ေမးေတာ္မူလုိက္ရာ အားလုံးရင္ထဲ နင့္ခနဲ ျဖစ္သြားၾကသည္။

……………………………………………
အခ်ိန္သည္ တစ္ခ်က္ခ်က္ႏွင့္ စကၠန္႔တုိင္း တေရြ႕ေရြ႕ ေျပာင္းလြဲေနေပသည္။ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ အေျခအေနမွာ မေသခ်ာမေရရာေတာ့ေခ်။ ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္ကုသေပးေနသည့္ၾကားက ေ၀ဒနာတုိ႔မွာ တုိး၍သာေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာ၀န္ၾကီး ႏွစ္ေယာက္၏ ဆႏၵမွာ မည္သူ႔ကုိမွ် ဆရာေတာ့္အခန္းထဲသုိ႔ ထပ္မံေပးမ၀င္လုိေတာ့ေပ။ အခ်ိန္ေတြၾကာေလ အားလုံးရင္မွာ ပူေလာင္လာေလျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ဆရာေတာ္ၾကီးကား ယခုမွပင္ ပုိ၍ တည္ျငိမ္လာသည္ကဲ့သုိ႔ ရွိသည္။ ဤသုိ႔ရွိစဥ္ ဦးခ်စ္ေဆြႏွင့္ေဒၚမမတုိ႔မွာ ဆရာေတာ္ၾကီးအား ကန္ေတာ့လုိသျဖင့္ လူအုပ္ထဲတုိး၀င္ၿပီး အနားသုိ႔ေရာက္လာၾကရာ- “ေမာင္ခ်စ္ေဆြ……..ဒီတစ္ခါေတာ့ မရေတာ့ဘူးကြ၊ ဟဲ့…..မမ ၾကည့္ထား၊ ခႏၶာရတဲ့သူတုိင္း ဒီလုိပဲ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ေတြ႔ရမယ္” စသည္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူကာ၊ အနီးတြင္ ၀ုိင္းအုံ ကန္ေတာ့ေနၾကေသာ ရဟန္း သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ဒကာဒကာမ မ်ားအား- “ခႏၶာရွိတဲ့သူတုိင္း ခံစားရမည့္ ေ၀ဒနာေတြကုိ ေက်ာ္လြန္ေအာင္ (ေ၀ဒနာျဖစ္ပ်က္တုိ႔ရဲ႕ အဆုံးကုိ ေတြ႔ေအာင္) ရႈၾက၊ မေမ့မေလ်ာ့ ေနရစ္ၾက……” ဟူ၍ ေနာက္ဆုံးအေနျဖင့္ ၾသ၀ါဒေပးေတာ္မူသည္။ ထုိ႔ေနာက္ လက္ယာဘက္ နံေတာင္းျဖင့္ ေစာင္းလ်က္ သီတင္းသုံးေတာ္မူၿပီးလွ်င္ တရားႏွလုံးသြင္းေတာ္မူေနသည္၊ ပရိတ္သတ္လည္း လက္အုပ္မ်ား ကုိယ္စီခ်ီၿပီး ျငိမ္က်သြားသည္။ မၾကာမီပင္ ဆရာေတာ္ဘုရား၏ ထြက္သက္၀င္သက္တုိ႔သည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သြားၾကသည္၊ ခႏၶာကုိယ္လႈပ္ရွားမႈလည္း ညင္သာသြားသည္။ ဤသုိ႔လွ်င္ တျဖည္းျဖည္း တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သြားၾကရာမွ ေနာက္ဆုံးတြင္ လုံး၀လႈပ္ရွားမႈမရွိေတာ့ဘဲ အၿပီးတုိင္ ျငိမ္သက္ျငိမ္းေအးသြားေတာ္မူသည္။
………………………….
ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၃၂၄-ခု၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၄-ရက္ (ခရစ္ ၁၉၆၂-ခု၊ ေအာက္တုိဘာလ ၁၇-ရက္) ဗုဒၶဟူးေန႔၊ မြန္းလြဲ ၁-နာရီ၊ မိနစ္ ၂၀

ရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးႏွင့္ လမ္းခြဲသည့္ေန႔ (နံနက္ပုိင္း အေျခအေန)

နံနက္ေစာေစာ ၅-နာရီအခ်ိန္။ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ေထရာသန စံေက်ာင္းေတာ္ေပၚတြင္ ေက်ာင္းအမေဒၚတင္လွလာေရာက္ကပ္လွဴေသာ ေကြကာအုပ္ကုိ ေအးေအးလူလူ ဘုဥ္းေပးေနသည္။ ယေန႔နံနက္တြင္ မဂၤလာတုိက္ေဟာင္း၌ သံဃာေတာ္ အပါး(၂၀၀)ေက်ာ္ ဆြမ္းကပ္ပြဲရွိရာ၊ ဆရာေတာ္ၾကီးလည္း ဧည့္ခံရန္ကိစၥရွိသျဖင့္ ေကြကာအုပ္ ဘုဥ္းေပးၿပီးသည္ႏွင့္ မဂၤလာတုိက္ေဟာင္းဘက္ဆီသုိ႔ ၾကဳိၾကဳိတင္တင္ ၾကြသြားေတာ္မူသည္။ နံနက္ ၆-နာရီအခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းၾကီးေပၚ၌ နယ္ေပါင္းစုံ ေက်ာင္းေပါင္းစုံမွ ၾကြလာၾကေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းေဘာဇဥ္မ်ား ဆက္ကပ္ၾကေလသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ဆြမ္း၀ုိင္းမ်ားကုိ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈ ၾကည္ညဳိေနရင္း၊ ဟင္းနည္းေနေသာ ဆြမ္းပြဲကုိျမင္သျဖင့္ ကုိယ္တုိင္ပင္ ဟင္းလုိက္ေပးေတာ္မူသည္။ ရင္းႏွီးေသာ ဆရာေတာ္မ်ား၊ ေလးစားၾကည္ညဳိေသာဆရာေတာ္မ်ားပြဲသုိ႔သြားၿပီး ႏႈတ္ဆက္ဧည့္ခံေတာ္မူေနရာမွ- ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးေက်ာင္းတုိက္ ဆရာေတာ္ၾကီး ဦးနာဂ၀ံသကုိ ေတြ႔လုိက္ရေသာအခါတြင္ကား ထုိ၀ုိင္းဆီသုိ႔ ခ်က္ခ်င္း လွမ္းသြားေတာ့သည္။ ၿပီးေနာက္ ၀င္ထုိင္ၿပီး ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားႏွင့္ အလႅာပ သလႅာပ စကားမ်ား ေျပာေနေတာ္မူသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီး ဦးနာဂ၀ံသသည္ ဘုဥ္းေပးၿပီးေသာအခါ လက္ဖက္ရည္အခ်ဳိပြဲမွ ထရန္ျပင္သည္။ သုိ႔ရွိစဥ္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီး ဦး၀ိမလက ငယ္စဥ္မွစ၍ တစ္ဘ၀လုံး ဆုံးမသြန္သင္လာခဲ့ေသာ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ေျခဖမုိးကုိ နဖူးျဖင့္ တုိက္ၿပီး ပ်ပ္ပ်ပ္၀ပ္၀ပ္ ကန္ေတာ့ကာ- “အရွင္ဘုရားကုိ အခုလုိ ကန္ေတာ့ျခင္းဟာ တပည့္ေတာ္အတြက္ ေနာက္ဆုံးကန္ေတာ့ျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ဘုရား” ဟူ၍ ေလွ်ာက္တင္ေလသည္။

……………………………………………………………

ခႏၶာ၀န္ၾကီးကျဖင့္ ေလးလွၿပီ (ေနျမင့္ပုိင္းအေျခအေန)

ဧည့္ခံမႈကိစၥမ်ားၿပီးစီးသည္ႏွင့္ ဆရာေတာ္ၾကီးလည္း ဦးလွဘူးကုိ ေခၚ၍ မဂၤလာမဂၢင္ရိပ္သာဘက္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ ရိပ္သာထဲသုိ႔ ၀င္ခါနီးတြင္ “ငါ့ခႏၶာ၀န္ထုပ္ၾကီးကျဖင့္ ေလးလွၿပီ”ဟူ၍ ညည္းတြားေတာ္မူသည္။ ဦးလွဘူးခမ်ာ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ညည္းတြားမႈကုိ မသိရွာ၍ အေၾကာင္းကုိ ေမးေလွ်ာက္ရာ-ဆရာေတာ္က “မင္း တယ္….အ-တဲ့ ေကာင္ပဲ” ဆုိရုံမွ် မိန္႔ေတာ္မူၿပီး ေထရာသနေက်ာင္းေပၚသုိ႔ တက္သြားေတာ့သည္။ ေက်ာင္းေပၚေရာက္မွ ျပန္လွည့္ၿပီး “ေမာင္လွဘူး၊ သြား- တင္လွ ေခၚေခ်စမ္း၊ ေကာ္ဖီလည္း တစ္ခါတည္း ေဖ်ာ္ခဲ့-လုိ႔” ဟူ၍ မိန္႔ေလသည္။ ေဒၚတင္လွသည္ ယခုတစ္ေလာတြင္ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ က်န္းမာေရးႏွင့္ပက္သက္၍ အျမဲ စိတ္ထင့္ေနရာ၊ ယခုလည္း ဆရာေတာ္ၾကီး ေကာ္ဖီဘုဥ္းေပးၿပီး ရုပ္လကၡဏာမွာ ညွဳိးႏြမ္းေနသည္ကုိ ေတြ႔ရသျဖင့္- “ေနမေကာင္းဘူးလား ဘုရား” ဟု ေမးၾကည့္ရာ ဧည့္ခံစဥ္က ဟင္းန႔ံမ်ားေၾကာင့္ ျငီးစီစီျဖစ္ေနေၾကာင္းသာ အေျဖရေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဆရာေတာ္ၾကီးက ေက်ာင္းအမ ေဒၚတင္လွကုိ ေမးသည္- “တင္လွ နင္အိပ္မက္မ်ား ဘာထူးထူးေထြေထြ မက္သလဲ”။ မေမးစဖူး ေမးခြန္းမ်ဳိးကုိ ေမးေတာ္မူေနပါသည္။ ေဒၚတင္လွကလည္း ေကာက္ကာငင္ကာ မက္သည့္အတုိင္း ေလွ်ာက္လုိက္သည္- “ဒီရိပ္သာထဲမွာ ေျမေပါက္ေစတီၾကီးတစ္ဆူ ၾကည္ညဳိဖြယ္ရာ ဖူးေတြ႔ရတယ္ဘုရား၊ ေစတီေတာ္ၾကီးအေျခမွာ ဆရာေတာ္ တရားအားထုတ္ေနတာလည္း ေတြ႔ရတယ္ဘုရား၊ ေနာက္ေတာ့ ဒီေစတီၾကီးရဲ႕ အထက္နားေဖာင္းရစ္က တျဖည္းျဖည္း အက္-အက္လာၿပီး မီးခုိးအျဖဴေတြ ထြက္လာတယ္ဘုရား၊ အဲ့ဒီ့မီးခုိးေတြဟာ မ်ား-မ်ားလာၿပီး ေစတီၾကီးက ဆရာေတာ့္အေပၚ ၿပဳိက်သြားပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ဆရာေတာ့္ကုိ ဘာမွ် မထိခုိက္ဘဲ ေစာေစာက ပုံအတုိင္း ထုိင္လ်က္သား တရားအားထုတ္ေနတာကုိပဲ ေတြ႔ရတယ္ဘုရား”။ ထုိအခါ ဆရာေတာ္က ၿပဳံးၿပဳံးၾကီးႏွင့္- “ဟ- တင္လွရ၊ နင့္အိပ္မက္က တယ္စင္းလွပါလား၊ ပုဗၺနိမိတ္ဆုိတာ ဒီလုိပဲ ျဖစ္ေပၚစျမဲ၊ ငါလုိခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ တရားကုိသာ နာနာအားထုတ္ၾက” ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူလုိက္ေလသည္။

ဆရာ၀န္ပင့္ရေတာ့မည္ေလာ

အေစာပုိင္းက ဆရာေတာ္ၾကီးအနားတြင္ ေယာဂီမ်ား လာေရာက္ၿပီး တရားစကား နာယူေနၾကရာ၊ “ကဲ သြားၾက သြားၾက၊ ကုိယ့္တရားကုိယ္ အားထုတ္ၾက” ဟူ၍ ဖယ္ရွားေတာ္မူလုိက္သျဖင့္ ဆရာေတာ္၏ အနီးတြင္ ဦးေက်ာ္သိန္းတစ္ေယာက္သာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ထုိအခါ ဆရာေတာ္က “ေမာင္ေက်ာ္သိန္း……….မင္း ငါမရွိတဲ့ေနာက္ တရားကုိ ဆက္လက္အားထုတ္ပါ၊ အေရာင္းအ၀ယ္ကုိ လုံး၀မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့၊ စားေလာက္ရုံေတာ့ ရွိၾကတာပဲ”ဟု မိန္႔သျဖင့္ ဦးေက်ာ္သိန္းလည္း ရန္ကုန္ၾကြမည္လားဟူ၍ အရဲစြန္႔ ေလွ်ာက္ေလသည္။ “ငါ ဘယ္သြားမယ္ ဘာလုပ္မယ္ဆုိတာ ငါ့ခႏၶာက ေျပာပါလိမ့္မယ္ကြာ၊ မင္း ငါေျပာတာသာ နားေထာင္၊ ငါအခု တယ္ ေနမေကာင္းဘူး”၊ မိန္႔ၿပီးသည့္ေနာက္ ဆရာေတာ္သည္ ပက္လက္ကုလားထုိင္ေပၚတြင္ ေနာက္ကုိမွီ၍ ေမွးေနေတာ့သည္။

ထူးျခားေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား စတင္ျခင္း
မဂၤလာမဂၢင္ရိပ္သာအတြင္းရွိ ဦးခ်စ္ေဆြ-ေဒၚမမတုိ႔ ေဆာက္လွဴထားေသာ ဓမၼာရုံၾကီးေတာင္ဘက္တြင္ မန္က်ည္းပင္ၾကီး တစ္ပင္ ကပ္လ်က္ေပါက္ကာ တည္ေနပါသည္။ ထုိမန္က်ည္းပင္ၾကီးေပၚတြင္ စာကေလးေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ညစဥ္ အိပ္တန္းတက္ေလ့ရွိသည္။ မည္သူမွ် မပစ္မခတ္ရန္ ဆရာေတာ္ မိန္႔ထားၿပီး ေဘးမဲ့ေပးထားေသာ ငွက္ကေလးမ်ားျဖစ္သည္။ ၁၃၂၄-ခု၊ သီတင္းကၽြတ္လဆန္း(၁၃)ရက္ (၁၁၊၁၀၊၁၉၆၂) ၾကာသပေတးေန႔ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ ထူးကဲစြာ ဆူညံေသာ အသံၾကီးျမည္ဟည္းလာၿပီး ေကာင္းကင္တစ္ခုလုံး ၿပဳိလဲသလုိ ျဖစ္လာသည္။ အိပ္တန္း၀င္ေနၾကေသာ စာကေလးမ်ား လန္႔ဖ်ပ္ၿပီး တစ္ၿပဳိင္နက္တည္း ထပ်ံကုန္ၾကသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ အိပ္တန္းတက္ရန္ မလာၾကေတာ့ေပ။ ျဖစ္ပြားသြားသည္မ်ားကုိ သတိၿပဳမိသျဖင့္ ဒကာဦးေက်ာ္သိန္းက အျပင္ကုိ ထြက္ၾကည့္ရာ- မန္က်ည္းပင္ၾကီးေပၚတြင္ အလင္းေရာင္ၾကီးတစ္ခုကုိ ၂-မိနစ္ခန္႔မွ် ျမင္ေတြ႔ရေလသည္၊ အလင္းေရာင္ၾကီးမွာ ေန႔အခ်ိန္ကဲ့သုိ႔ လင္းေနျခင္းျဖစ္သည္၊ ၾကည့္ရင္း-ၾကည့္ရင္းျဖင့္ ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ား ျဖန္းျဖန္းထလာရသည္၊ ဦးေက်ာ္သိန္းအဖုိ႔ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ၾကီး ျဖစ္ေနသည္။ အေၾကာင္းကုိေတာ့ စဥ္းစားႏုိင္စြမ္းမရွိခဲ့ေပ။

………………………………………
၁၃၂၄-ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္-၁ရက္ (၁၄၊၁၀၊၁၉၆၂) တနဂၤေႏြည ၁၂-နာရီခန္႔ျဖစ္သည္။ ဒကာဦးလွဘူးမွာ ဆရာေတာ္၏ က်ိန္းစက္ရာ အခန္းျပင္ဘက္အ၀၌ အိပ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေထရာသနေက်ာင္းေဆာင္ ဆရာေတာ္က်ိန္းစက္ရာ အခန္းတြင္း အလင္းေရာင္ၾကီးတစ္ခု “၀င္း”ခနဲေပၚလာေလသည္။ ဦးလွဘူးလည္း ဖ်တ္ခနဲ ႏုိးလာေတာ့သည္။ ဦးေက်ာ္သိန္း ျပန္ေျပာျပေသာ မန္က်ည္းပင္ေပၚက အလင္းေရာင္ၾကီးအေၾကာင္းက အေတြးထဲ ခ်က္ခ်င္းေပၚလာသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေျခအေနကုိ အသာ အကဲခတ္ေနေလသည္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ တစ္စုံတစ္ဦး စကားေျပာေနသံကုိ သဲ့သဲ့ၾကားေနရရာ၊ ဦးလွဘူးရင္ထဲတြင္ “မည္သူႏွင့္မ်ားေျပာေနပါလိမ့္”၊ “ဘယ္လုိပုဂၢဳိလ္မ်ား ဒုိ႔ဆရာေတာ္ၾကီးထံ လာပါလိမ့္” စသည္ျဖင့္ အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ က်ပ္တည္းေနေလသည္။

…………………………….
ေနာက္တစ္ေန႔ညတြင္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ “ရထားၾကီးကထြက္ေတာ့မယ္၊ မွီရုံပဲ ရွိေတာ့တယ္”ဟူေသာ တရားေတာ္ကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူပါသည္။ တရားအသိမ္းတြင္ ဆရာေတာ္ၾကီးက “ရထားထြက္လုနီးၿပီ ဆုိတာ ရိပ္မိၾကၿပီလား” ဟု ပရိယာယ္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ “သတိ ၀ီရိယနဲ႔ အိပ္ၾက၊ ႏုိးႏုိးၾကားၾကား အိပ္ၾက” ဟူ၍ ၀တ္ျဖည့္စဥ္က ဆရာေတာ္ၾကီး မိန္႔ထားသည္လည္းရွိ၊ မေန႔ညက အျဖစ္အပ်က္မ်ားကလည္း ႏုိးေဆာ္ထားသည္မ်ားရွိရာ ဦးလွဘူးအဖုိ႔ ဒီညတြင္လည္း တစ္ခုခုထူးအုံးမည္လားဟူ၍ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိေပသည္။ ေမွ်ာ္လင့္သည့္အတုိင္းပင္ ည ၁၂-နာရီခန္႔တြင္ ဆရာေတာ့္အခန္းတြင္းဆီမွ ၀င္းထိန္ေနေသာ အလင္းေရာင္ၾကီးကုိ တစ္ခ်က္မွ် ျမင္လုိက္ရသည္။ မ်ားစြာသိခ်င္ေနမိသည္ျဖစ္ရာ ဦးလွဘူးလည္း ဆရာေတာ္ၾကီး၏ အိပ္ခန္းတံခါးကုိ ရုတ္တရက္ ဆြဲဖြင့္ၿပီး လွပ္ၾကည့္လုိုက္ေလသည္။ မည္သူတစ္စုံတစ္ဦးမွ် မေတြ႔ရဘဲ၊ အိပ္ခုတင္ေပၚ၌ ထုိင္လ်က္ေနေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးကုိသာ ေတြ႔ရသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ဦးလွဘူးလည္း “ဆရာေတာ္…..အခုတြင္က အလင္းေရာင္ၾကီး ျမင္လုိက္ရတယ္၊ ဆရာေတာ့္အသံလည္း ၾကားတယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔အမိန္႔ရွိေနတာလဲဘုရား”ဟု အရဲစြန္႔ ေလွ်ာက္ထားၾကည့္သည္။ “လွဘူးရာ…..မင္း အသိသားနဲ႔” ဟူ၍သာမိန္႔သည္၊ အျခား စကားမဆက္သျဖင့္ ဦးလွဘူးလည္း ႏႈတ္ဆြ႔ံသြားေတာ့သည္။ မနက္ျဖန္ႏွင့္ သန္ဘက္ခါတြင္ အလွဴရွိသျဖင့္ အလွဴရွင္မ်ားႏွင့္ ေ၀ယ်ာ၀စၥသမားမ်ားမွာ ရိပ္သာအတြင္း ေက်ာင္းတုိင္း၊ ဇရပ္တုိင္း၌ ျပည့္ညပ္ေနပါသည္။ ယခုညတြင္ ဆရာေတာ္၏ ေက်ာင္းေခါင္မုိးေပၚသုိ႔ အလင္းေရာင္ၾကီး က်သြားသည္ေရာ၊ မၾကာခင္ပင္ အလင္းေရာင္ၾကီး ပ်ံတက္သြားသည္ပါ မအိပ္ေသးသူမ်ား သိလုိက္ရေလသည္။

…………………….
၁၃၂၄-ခု သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေက်ာ္ ၃-ရက္ (၁၆၊၁၀၊၁၉၆၂) အဂၤါေန႕-ေန႔လည္တြင္ ရွင္ၿပဳအလွဴႏွင့္ ကထိန္အတြက္ ၾကဳိတင္၍ ေဟာေျပာေရစက္ခ်ေပးေတာ္မူေလသည္။ ပန္ကာေလေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ၾကီးမွာ အေအးမိၿပီး အခုိးငုပ္သြားေတာ့သည္။ အခုိးပြင့္ေဆးကပ္ၿပီးေနာက္ ေဒၚတင္လွက- “ဆရာေတာ္ဘုရား…..ပင္ပန္းလြန္းအားၾကီးပါတယ္၊ ညပုိင္းမွာ တရားမေဟာပါနဲ႔ေတာ့ဘုရား”ဟူ၍ ေလွ်ာက္ထားေသာ္လည္း ဆရာေတာ္ၾကီးက လက္မခံဘဲ ေဟာျမဲေဟာေလသည္။ ညပုိင္းတြင္ ဦးလွဘူး၊ ဦးၾကည္၊ ဦးခ်စ္စိန္၊ ဦးတင္၊ ကုိတင္ေငြ တုိ႔မွာ ဆရာေတာ္ၾကီးအား ၀ုိင္း၀န္းခ်ဳိးႏွိပ္၊ တံေတာင္ျဖင့္ေထာက္ကာ အေၾကာေလ်ာ့ေအာင္ ေျဖေပးျခင္း စေသာ ၀တ္ျဖည့္ျခင္းအမႈကုိ ၿပဳေနၾကေလသည္။ ၀တ္ျဖည့္ခံၿပီးေနာက္ ဆရာေတာ္ၾကီးက-“ေအး….နက္ျဖန္ နံနက္ ၅-နာရီအခ်ိန္ မင္းတုိ႔အားလုံးလာခဲ့ၾက၊ ၾကားလား၊ တင္ေငြ…မင္းတုိ႔လည္း အိမ္မွာ ဘာကိစၥရွိရွိ၊ ဘယ္ေလာက္ပင္အေရးၾကီးၾကီး အားလုံးလာခဲ့ၾက၊ အလုပ္ကေငြဘယ္ေလာက္ပဲ ရမွာျဖစ္ျဖစ္မသြားၾကနဲ႔၊ အေၾကာင္းရွိတယ္”ဟု ထူးထူးျခားျခား မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။ ယခုအေတာအတြင္းတြင္ ညပုိင္းသုိ႔ေရာက္လာေလတုိင္း အားလုံးရင္ထဲ၌ ပေဟဠိဆန္ေသာ အလင္းေရာင္ၾကီးႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ အထူးသျဖင့္ သိခ်င္ေနမိ၊ ေတြ႔ရန္ စိတ္ေစာေနမိၾကသည္။ တစ္ဦးကေတြ႔လွ်င္ တစ္ဦးကုိ အသိေပးစတမ္းဟု ညွိႏႈိင္းထားၾကသည္။ ႏွစ္ရက္ဆက္တုိက္ က်ေရာက္ခဲ့ေသာ အလင္းေရာင္ၾကီးသည္ ယခုညတြင္လည္ ပုံမွန္အတုိင္း ၁၂-နာရီခန္႔တြင္ပင္ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းေပၚသုိ႔ ဆုိက္လာေလသည္။ သတိျဖင့္ေစာင့္ေနေသာ ဦးလွဘူးလည္း ယခင္ကဲ့သုိ႔ပင္ တံခါးကုိ ဆြဲဖြင့္ၿပီး ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္းရာ “လွဘူးရာ………မင္းကလည္း သိသားနဲ႔ ထပ္ထပ္ ေမးေနျပန္တယ္”ဟူေသာ အေျဖမွ်သာ ရရွိသျဖင့္ ပေဟဠိဆန္ေသာ အလင္းေရာင္ၾကီးႏွင့္ စကားေျပာသံသဲ့သဲ့တုိ႔မွာ ပေဟဠိဆန္စြာပင္ သမုိင္းအျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့ရေတာ့သည္။